Februari 2014

Na ruim anderhalf jaar MRT gevolgd te hebben met mijn zoon geef ik u graag mijn ervaringen weer.

Mijn zoon is van een onzeker, teruggetrokken, snel boos en verongelijkt en vooral verdrietig jongetje veranderd in een gezellige jongen die mensen open benaderd, zijn emoties onder woorden kan brengen en geniet van veel, in onze ogen(!), kleine dingen.

Toen ik met een ouder die al enige tijd MRT volgde met haar kind sprak over mijn zoon raadde zij mij aan eens te komen kijken bij MRT en een gesprek met Cathrien te hebben. Ik moet eerlijk zeggen dat ik aanvankelijk  zeer sceptisch was over MRT. Na een les MRT meegemaakt te hebben, heel veel informatie hierover gezocht te hebben en veel met ouders die ervaring hadden met MRT gesproken te hebben en een gesprek met Cathrien heb ik besloten mijn zoon te laten screenen. Cathrien had binnen enkele minuten door hoe mijn zoon het beste te benaderen was. Zij wist zijn vertrouwen te winnen, iets dat slechts weinigen lukt in korte tijd. Zij kon hem opdrachten laten doen, mocht hem aanraken en liet hem ook rustig een paar minuten alleen in een hoekje zitten toen zij zag dat hij daar behoefte aan had. Na afloop kon zij in een paar woorden zeggen wat voor kind mijn zoon was en waar hij vooral moeite mee had. Ik herkende mijn zoon volledig in het verslag dat zij mij later toestuurde.

Toen wij aan de MRT begonnen ging mijn zoon terug in de tijd. Elke dag wel een paar minuten gedroeg hij zich als een baby. Hij lag op zijn rug, speelde met zijn handen en voeten, brabbelde, ging omrollen, wilde op schoot zitten en veel kroelen. Al snel was dit voorbij en werd hij eigenlijk een peuter, hij ging op de grond spelen, torens bouwen en werd zich bewust van zijn ‘ik’. Dat laatste ging gepaard met de nodige strijd. Hij wilde ineens zelf bepalen welke kleding hij aandeed, zelf bepalen wat er op zijn brood zat en… eigenlijk alles zelf bepalen! Omdat ik daar enerzijds niet op voorbereid was en anderzijds hij natuurlijk niet alles zelf kon bepalen, moest ik daar echt even mijn weg in vinden. Hij werd zich ook voor het eerst echt bewust van zijn lichaam. Voor hem en mij misschien wel het mooiste moment was toen hij leerde zingen. Ineens veranderde zijn monotone brom via veel geneurie in een melodieus lied!

Tussen dit alles door speelt natuurlijk ook dat zijn motoriek enorm verbeterde. Omdat de gedragsverandering zo groot is, schuift de motorische kant in onze beleving echter al snel naar de achtergrond. Toch denk ik dat zijn gedragsverandering ook gevolg is van zijn verbeterde motoriek

Een korte typering van mijn zoon destijds: een hoogintelligente jongen met een grote VP-kloof  in een lichaam dat niet meewil. Gewend alles te beredeneren, wat met emoties niet lukt. Daardoor teruggetrokken, lusteloos, neerslachtig en op het oog emotieloos. Behalve als de maat vol was, dan volgde een enorme driftbui. De driftbuien pasten totaal niet bij hem. Ze ontstonden pas toen hij op de kleuterschool ontdekte dat hij daar ‘niets ging leren’ (zijn eigen woorden) en hij ontdekte totaal anders te zijn dan andere kinderen, die op die leeftijd immers genieten van spelen, knutselen en kleuterwerkjes maken.  Juist die dingen lukten hem niet, door zijn motorische achterstand van destijds ruim 3 jaar. Een jongen ook die zijn intelligentie verborgen hield en onder het gemiddelde van de klas ging presteren.

Een korte typering van mijn zoon nu: een hoogintelligente jongen die zijn lichaam en intelligentie heeft leren waarderen  en ontwikkelen. Die zijn emoties onder woorden kan brengen en durft te uiten. Een jongen die goed met tegenslag om kan gaan, mensen open benaderd en… waar ik mij geen driftbui meer van kan herinneren!

Een dankbare moeder.

Februari 2014

Sinds februari 2013 ben ik (Peter, 17 jaar uit Aalst) in behandeling bij Cathrien. De klachten waren concentratieproblemen, slecht onthouden, een ‘vol’ hoofd en vooral ontzettend moe. Na op het Vwo te zijn vastgelopen ben ik overgestapt op het Mbo.  Ook daar ging het steeds slechter, en uiteindelijk ben ik via een leraar op school in contact gekomen met Cathrien.

Toen mijn ma belde om een eerste afspraak te maken had Cathrien al een vermoeden wat er met me aan de hand was. Dat vermoeden bleek bij de eerste ontmoeting juist te zijn; de verbinding tussen de twee hersenhelften is niet goed tot stand gekomen, waardoor de linker hersenhelft slecht is ontwikkeld.

Cathrien heeft ons duidelijk uitgelegd wat er precies aan de hand was. Direct bij de eerste afspraak merk je al dat ze zelf een moeder is. Vanuit dat oogpunt kijkt ze met je mee. Elke afspraak kreeg ik oefeningen mee om deze verbinding alsnog tot stand te brengen en mijn linker hersenhelft te ontwikkelen.

Binnen enkele maanden was het resultaat al goed te merken. Ik kreeg weer plezier in mijn leven, was vaak vrolijker en had veel meer energie. Ook concentratie is een stuk vooruit gegaan.

Na ruim een jaar is ons doel bijna bereikt. Mijn leven kan ik nu normaal leiden, zonder dat het beheerst wordt door vermoeidheid.  Mijn ouders en ik willen Cathrien hier heel hartelijk voor bedanken. Het is mooi om te zien hoe ze iemand die echt vastgelopen is helpt, en het resultaat is bijzonder.

Bedankt Cathrien!

Februari 2014

Als moeder uit Alblasserdam wilde ik graag een positieve reactie geven op de M.R.T.lessen van Cathrien van Persie. Ze is heel gedreven om kinderen te helpen en te begeleiden en laat ze ook in hun waarde. Ze begrijpt ze goed doordat ze weet wat de kinderen hindert, welke blokkades er zijn in het zenuwstelsel. ze weet ook goed hoe ze deze zo goed mogelijk kan stimuleren. Ook observeert ze de kinderen in een klein therapiegroepje stuk voor stuk goed. Ze geeft de ouders ook nuttige adviezen voor thuis. Mijns inziens wordt de oorzaak aangepakt en niet meer onderdrukt met medicatie.

Onze zoon van 12 heeft PDD-nos en ADD met een slechte concentratie en een lage verwerkingssnelheid en erg langzaam. Sociaal-emotioneel zeer zwak. Hij slikte Ritalin om zijn concentratie te verbeteren. Dit verbeterde wel, maar hij was niet alert. Ook zijn eetlust was slecht. Hij zit op een speciaal basis onderwijsschool. Via School hoorden we van Mw. v. Persie en wij dachten het maar eens te proberen. Het zou allicht geen kwaad kunnen.

Bij de screening kwam ze er al achter dat onze zoon nog reflexen had van z’n baby-kleuter tijd die allang weg hadden moeten zijn. Ook de links-rechts coördinatie en boven-onderlichaam coördinatie was volledig uit evenwicht. We zijn dus begonnen met de M.R.T.lessen. Onze zoon voelde zich gelijk op zijn gemak en werkte goed mee.

De lessen vond hij heel leuk maar het oefenen thuis gaf wat meer problemen. Toch doorgezet en nu hoort het er gewoon bij, elke avond een klein half uurtje. Het kost even tijd want alleen alles doen vindt hij lastig. Maar hij ziet zelf ook resultaat. Hij slikt inmiddels geen Ritalin meer en is daardoor niet achteruit gegaan, ook niet op school! Zijn schoolprestaties zijn juist vooruit gegaan en thuis is hij nog steeds goed te handhaven. Hij is alerter en vraagt ook meer. Hij vindt het jammer dat de lessen bijna voorbij zijn. We zijn nu met de laatst lessen bezig (ruim een jaar) en we hebben er geen seconde spijt van gehad dat we deze lessen gevolgd hebben. Echt mede door Cathriens persoonlijke aandacht en adviezen is onze zoon zo ver gekomen.

De therapie van Cathrien van Persie bestaat uit een combinatie van diverse protocollen die apart genomen wetenschappelijk bewezen zijn. Zij heeft ze samengevoegd waardoor het resultaat nog meer verbeterd. Zij kan dat heel goed uitleggen.

Uw kind hoeft geen diagnose te hebben maar kan ook gewoon snel overprikkeld zijn of moeite hebben met b.v. rekenen op school. Bij ons werd het vergoed via het P.G.B.(individuele begeleiding) maar Cathrien geeft geen dure lessen en is wel zeer bedreven om deze kinderen, maar ook volwassenen te helpen!!!!

Februari 2014

Toen onze zoon anderhalf jaar geleden van de basisschool  “de Wijngaard’ in Barendrecht afkwam was hij echt sociaal emotioneel heel zwak. De laatste twee schooljaren hebben ze er wel heel veel aan gedaan om hem sterker te maken, maar onze zoon moest nu leren om het in de praktijk toe te gaan passen en dat zou nog best moeilijk worden voor hem.  De school wilde toen voor hem PGB aanvragen om gesprekken te kunnen volgen bij de psycholoog. Inmiddels waren we in contact gekomen met de praktijk van mevrouw van Persie en was er een onderzoek gedaan. Dit hebben we toen besproken met mevrouw van Persie. Zij gaf aan dat ze duidelijke onderliggende problemen zag, die er waarschijnlijk voor zorgde dat onze zoon de sociale interacties niet op kon pakken. Zij gaf aan dat ze een sterk vermoeden had , dat onze zoon nog niet zo ver ontwikkeld en gerijpt was om dat goed op te kunnen pakken, anders had hij dat in de achterliggende jaren al wel gedaan. Als hij er dan wel steeds aan moet werken en erover moet praten en deze gesprekken onze zoon telkens weer zouden herinneren aan de niet  fijne momenten die hij heeft meegemaakt, is dat heel moeilijk voor hem. Zij stelde voor eerst de mogelijke onderliggende oorzaak aan te pakken en daarna als het nog nodig is te starten met de gesprekken.

We zijn toen gestart met MRT. Mevr. Van Persie gaf aan dat onze zoon waarschijnlijk al heel snel goed om zal kunnen gaan  met emotionele  momenten. Dit is echt uitgekomen. Een punt waar hij het meest in is veranderd of te wel helemaal in is veranderd. Je kent hem als het  ware niet meer terug hierin. Onze zoon  heeft altijd heel plichtsgetrouw en secuur zijn oefeningen gedaan. Wat mevrouw van Persie  ook erg aangreep, dat zo’n jonge knul zoveel hoofdpijn had, waarvan zij vermoedde dat het van de medicijnen kwam. Hij slikte op dat moment vier keer per dag medicijnen en de  psychiater kon er niet goed uitkomen welke nu het beste aansloeg bij hem. In de beginfase kreeg hij medikinet voorgeschreven. Daar had  hij onvoldoende resultaat van, daarna zijn we overgestapt op concerta en ook dat was niet het juiste medicijn, daarna zijn we gestart met drie maal daags vier tabletten van dexamfetamine. Dit medicijn leek aan te slaan. Daarnaast slikte hij s ”morgens gelijk uit bed een rustgevend tabletje en s’”avonds voor het slapen gaan een tablet van Lexapro.  Een hele waslijst. Ondertussen  waren we volop aan het MRT oefenen.  Na een half jaar actief oefenen ,waarvan je eigenlijk dacht , helpt het wel , zagen wij verandering komen bij hem. De grootste verandering op sociaal emotioneel gebied. Hij pakte het een stuk beter op.

Het  omgaan met zijn gevoelens ging ook een stuk  beter. Hij beheerste  zich….. Zag meer de lol in van dingen en ging andere sociale feedback beter begrijpen.  Na verloop van tijd gingen we de medicijnen afbouwen …en het ging goed. Onze zoon slikt nu geen medicijnen meer. Wat ook zo fijn was dat onze zoon zijn hoofdpijn helemaal kwijtraakte.  Hij heeft er nu nog maar zelden meer last van.

Onze zoon vond de lessen fijn en heeft er nooit lelijk over gedaan. Naar ons idee gedroeg hij zich ook als een fijne leerling.  Hij genoot van Mevr van Persie en zei altijd ze wordt nooit boos. Als ouders kunnen we de lessen ook bijwonen en daar zagen wij zelf dat er met liefde en geduld wordt gewerkt. Kinderen voelen dit haarfijn aan.

Momenteel zit onze zoon in het tweede jaar van het voortgezet onderwijs. Het eerste jaar hebben ze op school vooral aandacht besteedt aan zijn sociaal emotionele ontwikkeling en dat ging toen al heel goed. Nu in het tweede jaar hebben ze de aandacht vooral op cognitief gebied. Hij gaat nu van basis naar kader en zou nog zelf naar gt mogen, maar daarin zijn we voorzichtig omdat het emotioneel toch te veel zou kunnen worden. Misschien op langer termijn…

We geven hem rustig de tijd om te ontplooien

Onze zoon beweegt zich op het moment als een vis in het water ….. mooi om zo te zien. We hebben er absoluut geen spijt van dat we hem op MRT hebben gedaan,  We zijn vooral geschrokken wat al die medicijnen met onze zoon heeft gedaan , en zijn verwonderd dat de MRT oefeningen zo goed zijn aangeslagen .  Door dit werk worden kinderen en hun ouders en de gezinnen geholpen…….. een waardevol stukje werk.

Een tevreden moeder uit Krimpen.