November 2016

Onze oudste zoon (inmiddels 14 jaar) is een vrolijke persoonlijkheid die van jongs af overal kansen en mogelijkheden zag en vaak op onderzoek uit was.

Met 4 jaar ging hij naar het BO en ook daar bemerkten de leerkrachten dat hij impulsief was en weinig concentratie had. In groep 3 kreeg hij extra begeleiding in de vorm van RT en ons werd geadviseerd naar Eleos te gaan voor onderzoek naar concentratie en impulsiviteit. Er volgden testen; de uitslag was ADHD en er werd Ritalin voorgeschreven. Steeds krijgen we te horen ;”weinig concentratie, weinig vooruitgang”. Daarop volgt dan weer verhoging van de dosering Methylfenidaat.

Vanaf groep 5 gaat hij naar het SBO. Dan, als hij 11 jaar is, krijgt moeder sterk het gevoel “dat er iets niet klopt”, er is weinig contact wat met het oog op de puberteit juist erg belangrijk is! We nemen het besluit om hulp te vragen bij De Hoop, bij Eleos is hij “uitbehandeld”. Daar volgt een drastische medicijnverlaging, met als beloning; meer echt contact en emotie, onze zoon knapt zienderogen op!

Ondertussen heeft hij nog wel een fors concentratieprobleem ; zijn werk in de klas maakt hij met een drieluik op tafel en koptelefoon op. We zijn dankbaar dat de school wel alle begrip en medewerking heeft getoond en de oplossing  niet steeds heeft gezocht in verhoging van de medicatie. Zij dachten zelfs actief mee om de situatie te verbeteren en wezen ons op MRT-praktijk van Persie.

Zodoende is onze zoon de lessen bij mevr. Van Persie gaan volgen met als resultaat dat hij geen extra hulpmiddelen meer nodig heeft om zich te kunnen concentreren en een taak te volbrengen!! Het gaat erg goed met hem.

Ook is het fijn om als ouders duidelijke uitleg en steun te krijgen, zodat je je kind en zijn gedrag beter begrijpt en hem ook beter kunt begeleiden.

En het mooiste is wel ; onze zoon is nu 14 en heeft geen medicatie meer nodig!

Gestart op 6-jarige leeftijd met 3 x 5 mg. Ritalin per dag, na tussentijdse verhogingen was de dosering op 11-jarige leeftijd; Concerta 54 mg + 2x 10 mg. Ritalin per dag. Zeer hoog op deze leeftijd! En achteraf vraag je je af; hoe heeft dit kunnen gebeuren? Het is ons wel duidelijk geworden om kritisch te blijven, ook ten opzichte van hulpverleners die “er verstand van hebben” en er voor gestudeerd hebben, waarbij we natuurlijk niet alle hulpverlening over 1 kam scheren, als medicatie nodig is dan kan je er gewoon gebruik van maken.

U begrijpt; wij zijn dankbaar dat MRT op onze weg is gekomen en daarom volgt onze zoon van 10 jaar, die ernstige dyslexie heeft sinds kort ook de MRT-therapie. Ook hij werd doorverwezen naar Yulius, kreeg daar Ritalin voorgeschreven want… heeft een broer met ongeveer dezelfde problematiek, dus…….

Maar ook hij boekt (nu al) vooruitgang en gebruikt ook geen medicatie meer!

We hebben de afgelopen 8 jaar veel gezien en geleerd. Achteraf verbaast ons het ( verontrustende ) gemak waarmee medicijnen worden voorgeschreven en de acceptatie hiervan, zelfs hebben wij gehoord van kinderen die niet op scholen toegelaten worden als er geen medicatie wordt gebruikt! Terwijl er met MRT-therapie zoveel te verbeteren en op te lossen is.

We hopen dan ook dat Cathrien nog vele jaren de kracht krijgt om dit mooie werk te doen in het belang van vele kinderen ( en ook ouders).

Oktober 2016

Hier volgt een reactie van ouders, die dit bericht tijdens het traject van hun zoon steeds aan hopen te vullen. Ik ben hier net als met de andere reacties erg blij mee. Mogelijk helpt dit andere ouders eerder de veranderingen bij hun kind te zien en te plaatsen.

Dit stuk gaat over een jongen die bij het starten van het traject in februari 2016, 9 jaar oud was

20 juli 2016

Als eerste merkte ik dat hij constant zijn lichaam aan het ontdekken was als een klein kind, dit wordt de laatste tijd wel wat minder valt me op

Ook ging hij klagen over enorme jeuk op zijn rug.

Daarna merkte ik dat hij nee ging zeggen, Onze zoon was altijd in alles heel volgzaam en rende als ik maar wat vroeg. Tot ik op een dag vroeg x wil jij m’n wasmand even van het balkon pakken? Waarop hij zei: “Nee mam, ik ben nu even met wat anders bezig!” En zo ging ik vaker nee horen.

Op dit moment vind ik hem ook in de echte ”ik ben twee dus ik zeg nee” fase zitten. Als ie iets goed gedaan heeft en ik zeg wat goed, reageert hij nee hoor dat is dom. En als ik zeg wat lief zusje zegt hij direct: Wat stout zusje. Alles moet even andersom. En zijn jongste zusje zit ook in die fase. Dus ik geniet nu van twee kinders zo. Maar als je het negeert gaat hij lachen en als ik het zat ben is hij ook prima te begrenzen voor dat moment. Want de volgende dag zie je dit gewoon terug.

Begin juni begon hij met zijn lego te bouwen, maar wel heel vrij. Hij ging een aanhangwagen bouwen maar niet via een tekening. Dit was iets waar hij nooit aan begon. Als er lego gebouwd moest worden ging hij daar altijd een grote buurjongen voor halen. En nu ging hij met z’n eigen fantasie zelf iets in elkaar flansen. Dan vond hij het moeilijk als het niet lukte naar z’n zin. Zn aanhanger verloor steeds zijn wielen. Maar daar kwam hij dan wel mee naar me toe en had hij de rust om te kijken hoe ik die aanhanger verstevigde.

Ook vind ik dat zijn zenuwtrekkingen toch wel erger zijn geworden. ( red. hoort bij het rijpingsniveau. De reflexen worden eerst sterker voordat ze weg gaan)  Ik denk wel dat hij op MRT meer rust heeft en dat het daar minder wordt maar in de algehele linie is het echt veel erger geworden.

18 juni kreeg hij een lego doos en hij wilde dit helemaal zelfstandig in elkaar zetten. Eerder wilde hij er wel eens aan beginnen maar zat hij na vijf minuten met tranen in zijn ogen aan tafel omdat hem dit niet lukte en moesten we hem helpen. Maar nu ging hij het gewoon in de woonkamer zitten maken. Hij klaagde niet over de ‘herrie’ die de andere gezinsleden maakten. En zette het autootje in elkaar!

Ook gaf onze zoon in het verleden nauwelijks pijn aan. Als zijn vingers bijvoorbeeld tussen de deur kwamen dat echt zijn vingers open barstten, Pakte hij zijn hand, zei au, en direct er achter aan; ik ga weer buiten spelen hoor. En weg was hij, en ik hoorde hem nooit meer over zijn vingers. Nu is het wel anders, Er staan geregeld vriendjes van x op de stoep dat x zo erg gevallen is dat hij niet meer kan lopen. Als ik dan ga kijken wat er aan de hand is heeft onze zoon enkel een schaafwond. Na een kwartier á twintig minuten, is de pijn wat gezakt en gaat hij, het zij mank weer spelen. Ik dacht zelf aanvankelijk, tja als je negen jaar geen pijn hebt gevoeld en je voelt dat nu ineens kan ik me voorstellen dat je denkt van HELP wat gebeurt me nu, Tot ik het er laatst met Cathrien over had. Zei legde mij uit dat de zenuwen van onze zoon nog zo onrijp en gevoelig zijn dat de pijn inderdaad zes keer zo hevig binnenkomt bij hem dan bij ons, En dat het een kwestie van rijpen van de zenuwen is, om dit te normaliseren. Maar hij voelt alvast pijn, dat vind ik toch een stuk veiliger!!

10-10-2016

Oh ja, ik vergeet er nog in te zetten dat onze zoon wat rekenen betreft is getest door Driestar educatief omdat rekenen zo moeizaam ging. Daar kwam uit dat onze zoon kan rekenen. Hij zit nu op niveau halverwege groep vier. Hij heeft veel moeite met schakelen en heeft een heel klein schrijfgeheugen. Twee getallen na zeggen lukte hem. Drie getallen vond hij moeilijk en dan blokkeert hij eigenlijk ook direct. En als hij zich ergens op instelde en dan ging het ineens anders dan hij zich had voorgesteld, blokkeert hij ook en hij kan niet omgaan met tijdsdruk. Een week later kreeg hij een rekentoets waarbij hij maar één fout had!! De rekenjuffen vonden hem ook in die zes weken enorm vooruit gegaan. Ze hebben wel een iq test voorgesteld. Niet om de resultaten maar meer om het proces zeg maar. Maar omdat ze onze zoon op school zo enorm zien ontwikkelen en Cathrien dat ook zo ziet, denken ze niet dat het nu al zinvol is. Ze zeggen ook deze vorm van MRT is hersentraining, en als hij daar sterk op reageert moeten we dat eerst maar eens afwachten, hij is nog lang niet klaar met MRT. Dus we gaan nu in februari nog eens zitten, kijken of die stijgende lijn nog steeds te zien is. Staat het stil dan wordt een IQ test relevant eerder niet…

17-10-16

We hebben weer een mijlpaal in onze zoon zijn ontwikkeling meegemaakt.
Normaal als onze zoon ziek was bleef hij heel de dag door rennen hoe hoog zijn koorts ook was. En moe, dat is onze zoon nog nooit geweest, zelfs na een behandeling bij de manuele therapeut rende onze zoon er nog vrolijk op los.
Maar nu kreeg hij het donderdagavond koud en wilde naar bed om 19.00 uur.
Vrijdag heeft hij heel de dag met koorts op de bank gelegen en wilde er alleen vanaf voor een bezoek aan het toilet.
Hij zei dan dat hij zich duizelig voelde.
En gisterenavond uit de kerk gaf hij aan moe te zijn en naar bed te willen.
Ook vanavond onder het eten gaf hij aan moe te zijn en naar bed te willen..
Dus van onze onvermoeibare zoon hebben we een zoon gekregen die toch niet meer grenzeloos kan doorgaan en dit ook zelf aan geeft!
Nog iets liefs over onze zoon, zaterdag voelde ik mezelf ook echt niet goed, hij zag dat de droger klaar was, heeft hem leeggehaald en de was op zijn manier opgevouwen. Hij zei mam de was is klaar ik heb het voor u opgevouwen hoor omdat u ziek bent. Echt zo lief. En hij gaat echt handelen he.

14-11-16

Hij zoekt sinds twee weken zelf zijn kleding uit die hij aan wilt voor school, weer zo’n stap naar zelfstandigheid. En verder valt me de laatste tijd op dat onze zoon gaat praten. Hele verhalen verteld hij, ik hoorde nooit iets van hem terug, Maar nu, zelfs de verhalen die hij gelezen heeft. En ook zijn eigen fantasie verhalen, van stel je voor mam, dit is niet echt gebeurt ofzo, maar als dat zou gebeuren, dan zou ik zo doen, of hij zit keihard te lachen om zijn eigen fantasie verhaal. Hij geeft wel duidelijk aan wanneer het om fictie of werkelijkheid gaat. De groei zit er nog heerlijk in hoor bij hem!! Ook om me heen hoor ik wekelijks dat ze hem zo vinden veranderen, dat hij beter oogcontact maakt, meer verteld, en normaler reageert op dingen. Als hij iets vraagt kan hij nog wel eens een beetje zacht, als een klein kind gaan praten. Dit gaat hij steeds minder vaak doen en praat gewoon zoals altijd. Ook merk ik dat zijn schaamtegevoel op gang komt. Ik kreeg altijd nog een omhelzingen een dikke zoen van hem. Als ik hem nu op school brengt zegt ie even wachten hoor mam, kijkt goed om zich heen of niemand onze kant op kijkt en geef me dan een snelle kus. Als ik dan zeg dat als hij het niet wil, hij het ook niet hoeft te doen zeg ie: Jawel, dat doe ik wel, maar even wachten!!

September 2016

Hierbij een korte weergave van het MRT traject van onze zoon.

Aan het einde van groep 3 werd duidelijk dat het leren lezen en spelling voor Onze zoon best pittig was.

Halverwege groep 4 heeft Onze zoon een dyslexie test gekregen, zijn scores waren 3xD en 1xE, waardoor hij voor verder onderzoek vanuit school niet in aanmerking kwam.

Als ouders zijn wij hulp gaan zoeken voor onze zoon. Toen we op informatie lazen over beelddenkers is onze zoon aangemeld bij praktijk Bouman Coaching in Leusden. Hier is hij gestart met een training, waarbij thuis ook elke dag geoefend moest worden.

Omdat lezen, taal en spelling lastig bleef hebben wij eind groep 4 contact opgenomen met Cathrien van Persie. Na een screening kon onze zoon snel starten in een groepje in Krimpen a/d IJssel.

De MRT lessen vond onze zoon leuk, hij houdt ervan om fysiek bezig te zijn. De dagelijkse oefeningen heeft hij trouw gedaan. Cathrien heeft ons tijdens het traject doorverwezen naar dhr. de Hengst, manueel therapeut. Uiteindelijk heeft onze zoon in het bijna 2 jaar durende traject 3 behandelingen ondergaan, met resultaat! Doordat de beklemming werd opgeheven kon hij verder met het oefentraject.

Onze zoon zagen wij langzaamaan vooruit gaan met het leren. Kleine stapjes waar we heel blij mee waren. Na ruim een jaar oefenen merkten we wel dat de motivatie van onze zoon minder werd, met een beloning deed hij toch dagelijks zijn oefeningen. Zijn scores op school gingen vooruit, evenals zijn zelfvertrouwen. In een klas met behoorlijk niveau, is het lastig om altijd de minste te zijn in scores.

Cathrien heeft altijd benadrukt hoe goed hij zijn best deed, en dat ze trots op hem was. Na bijna 2 jaar heeft onze zoon het MRT traject met resultaat afgerond. Het was intensief voor onze zoon om elke dag te oefenen, dit vraagt om een behoorlijk doorzettingsvermogen.

Het bijzondere aan de MRT methode vinden wij  dat zo duidelijk naar voren komt dat het lichaam en het verstand in evenwicht zijn met elkaar. Door lichamelijke oefeningen worden hersenen/zenuwen geactiveerd die van invloed zijn op het verstandelijk vermogen en de emoties van een kind.

Wat is elk schepsel wonderlijk gemaakt!

We wensen Cathrien van harte wijsheid en kracht toe bij de uitvoering van haar praktijk, en dat haar kennis en motivatie voor veel mensen tot zegen mag zijn.

Augustus 2016

Hierbij een verslag over onze zoon, die ruim twee jaar mrt heeft gevolgd:

Onze zoon is lief, gevoelig en aanhankelijk. Dit is alleen zichtbaar voor mensen die hem wat beter kennen…

Al als klein kind kreeg hij vaak het stempel apart, maar wat er precies aan de hand was, werd niet duidelijk (benoemd).

Hij is gestart op de basisschool, waar zijn drukke gedrag opviel. In het maken van contacten met andere kinderen ging het vaak niet goed. Dit kwam mede door zijn spraakontwikkeling, die achter bleef. We startten met logopedie, er was wel wat vooruitgang, maar de zinsbouw bleef moeilijk.

In groep 3 was het erg moeilijk voor hem om de letters te leren en ook het andere werk viel hem zwaar, vandaar dat hij groep 3 nogmaals moest doen.

Al snel viel het ons op, dat de tweede keer groep 3 niet de gewenste oplossing was. Het leren ging niet zo snel als het zou moeten voor de tweede keer.

Op ons verzoek is hij toen getest. Uit de test kwam naar voren dat zijn IQ lager was dan gemiddeld. Ook op sociaal-emotioneel gebied scoorde hij niet goed. Plaatsing op het SBO zou voor hem het beste zijn. Als ouders waren wij het daar mee eens en in groep 4 is hij begonnen op het SBO.

Daar ging het leren beter, omdat het afgestemd was op zijn niveau. Zijn drukke gedrag bleef terugkomen, en in groep 5 werd er ADHD vastgesteld, waarvoor hij sindsdien medicijnen slikt.

Op het SBO kreeg hij logopedie, maar toch werd zijn spraakachterstand niet ingehaald.

Omdat hij moeite bleef houden met de prikkelverwerking (drukke gedrag), het beheersen van boosheid en spreken, is er een begeleider van AURIS geweest, om te kijken of hij in aanmerking kwam voor een cluster 2 school (school voor spraak/taalproblemen). Zijn probleem was (gelukkig) niet ernstig genoeg voor cluster 2, maar de begeleider gaf toen aan dat hij geholpen zou zijn met ergotherapie voor de sensorische integratie.

Vanuit school werd toen ook de naam van mevrouw van Persie genoemd. Als ouders hebben we informatie opgevraagd, waaruit bleek dat het traject dat mevrouw Van Persie volgt, nog voor het traject ligt, dat de ergotherapie zou uitvoeren. Het leek ons daarom goed om eerst mrt te gaan volgen.

Na een intake en uitgebreid verslag zijn we gestart met de lessen. De lessen waren iedere keer leuk om naar toe te gaan. De sfeer was goed en er was aandacht voor en acceptatie van het individuele kind.

Onze zoon ging er altijd met plezier naar toe. Hij is heel gevoelig voor wat een ander van hem vindt en voelde zich hier altijd geaccepteerd. Ook voor een ouder is dat een verademing!

De oefeningen voor thuis werden duidelijk uitgelegd en het lukte over het algemeen goed om ze te doen.

We hebben onze zoon vooruit zien gaan. Hij is enorm gegroeid, onder andere op sociaal-emotioneel gebied, hij kan zijn boosheid veel beter hanteren en ook het spreken is goed vooruitgegaan, alhoewel hij waarschijnlijk nooit zo goed zal spreken als zijn leeftijdsgenoten.

We zijn erg blij met onze keus voor MRT. Uiteindelijk bleek dat onze zoon het vervolgtraject voor sensorische integratie niet meer nodig had, omdat mevrouw Van Persie die dingen al met hem geoefend had.

We zijn blij met de begeleiding, het meedenken met ons als ouders en de persoonlijke betrokkenheid op ons kind!

Juli 2016

Onze zoon was een makkelijke baby. Het enige opvallende was dat hij zijn fles zeer snel opdronk en veel spuugde. Rond 18 maanden werd hij steeds drukker en kregen we steeds meer het gevoel dat er “iets” niet klopte. De psychologe adviseerde om verder onderzoek te laten doen en zodoende zijn we bij yulius terecht gekomen. Daar kregen we snel de diagnose autisme en ADHD. Na start van ritalin werd onze zoon wat rustiger. Na een poosje zijn we gestart met SI therapie en daarna de borstel-gewrichtsdruk-therapie. We zagen geen enkel effect of verbetering in zijn gedrag. We kregen steeds meer het gevoel dat we tot de kern moesten gaan. Maar hoe…. Op school werd duidelijker dat het schrijven erg lastig was voor hem. Het gekrabbel kon niemand ontcijferen. Ook de zindelijkheid werd een steeds groter probleem daar hij steeds ouder werd. Overdag waren er zoveel ” ongelukjes”  en niets hielp. Vanuit school kreeg we het advies om naar mevr. van Persie te gaan. Na enige uitstel de stoute schoenen aangetrokken en aangemeld voor mrt. Bij de screening werd zoveel duidelijk en we mochten vrijwel direct starten. Al snel bleek hij het Kiss-syndroom te hebben en is paar keer bij therapeut geweest. Het was heftig soms. Hij kreeg angsten, maar vrij snel daarna was het weg. Ook was er strijd om de oefeningen elke dag te doen. Maar na verloop van tijd zagen we verandering. Hij kon steeds beter dingen zelf benoemen en zelfs oplossingen bedenken. De grootste en mooiste verandering is wel dat het broekplassen over is. En ook meteen ’s nachts. Dit was geweldig voor zijn zelfvertrouwen. En een motivatie voor hemzelf om de oefeningen te doen. Ook het schrijven ging beter na bepaalde oefeningen. We kunnen lezen wat hij schrijft… We zijn blij dat we dit traject hebben gevolgd. Door de positieve ervaringen zijn we nu ook gestart met onze andere zoon. Bij hem spelen er andere ” problemen” . Hierdoor staan we versteld van de kennis, de drive, het enthousiasme, de eerlijkheid, het begrip, het geduld en de liefde die Cathrien heeft voor het kind en een luisterend oor voor ons als ouders. Ze is ons tot steun. En onze zoon… Als onze zoon voelde en kon benoemen als hij ergens tegenaan liep wat niet goed ging zei hij zelf:” ik zal het vragen aan juf van Persie, want zij weet altijd wel een oplossing”. Hij zal haar missen en de leuke spelletjes.

Een moeder.

Juli 2016

Onze dochter was een rustige en makkelijke baby. Ze ging pas laat lopen rond de 17 maanden.  Naarmate ze ouder werd kreeg ze last van reisziekte.  En rond haar 4e jaar zijn we voor het eerst naar de fysio geweest.  De juf gaf aan dat ze regelmatig met haar hoofd scheef zat te luisteren. Hij stelde het KISS syndroom vast.  Ze is hier verschillende keren voor behandeld. Op kleuterschool had ze moeite met het onthouden van kleuren. En vanaf groep 3 werd rekenen een serieus probleem. Ze kon de getallen moeilijk onthouden en husselde alles door elkaar.  Na een gesprekje met Cathrien werd duidelijk dat zij haar zou kunnen helpen omdat er andere problemen aan ten grondslag liggen.

We zijn gestart met MRT en hebben daar geen spijt van gehad. Onze dochter  vond het altijd leuk om er naar toe te gaan alhoewel ze de puzzels heel moeilijk vond! Na een paar maanden zijn we bij een fysio geweest die werkt volgens de Meyer methode. Dit gaf als resultaat dat ze maar 1x keer geweest is en het daarna niet meer nodig was.  Helaas zagen we dat de resultaten van zowel spelling als rekenen toch achteruit gingen.  Na het afnemen van een audiogram bleek dat ze moeite had om de informatie op de juiste manier te verwerken. We zijn gestart met geluidstherapie en met het gewenste resultaat! De resultaten van spelling gingen weer omhoog en van rekenen bleven ze gelijk.

Ook zien we dat ze niet meer zo onzeker is al blijft het een gevoelig meisje.

We zijn blij en dankbaar voor de begeleiding en beantwoording van onze  vragen door Cathrien.

Juli 2016

Vorig jaar hebben onze zonen de therapie, die ca. 2 jaar duurde, afgerond. Wij zagen langzaamaan wel wat verbetering komen gedurende de therapie. Het ging niet snel, omdat er naast de aanwezige primaire reflexen ook hechtings- en traumaproblematiek aanwezig is. Toch moeten we nu, een jaar na de therapie, concluderen dat de therapie zeer heilzaam was.

Onze oudste adoptiezoon is duidelijk begonnen zich aan ons te hechten. Hij begint ons als ouders te vertrouwen en hij weet beter hoe hij situaties moet aanpakken. Hij raakt minder snel in paniek. Onze jongste adoptiezoon is het meest zichtbaar veranderd. Zijn leerkrachten die hij in het eerste jaar van de therapie had en die hij het jaar na de therapie weer had, herkenden hem nauwelijks. Hij was rustiger geworden, kon zich veel beter concentreren, de omgang met andere klasgenoten ging beter, hij was niet meer zo allesoverheersend aanwezig. Kortom, er was voor hem een werkbare situatie ontstaan. Ook thuis merkten we de verandering op. Hij kan zich beter aan de afspraken houden. Bovendien is hij sinds de therapie nooit meer nat geweest. Anders had hij overdag heel vaak een ongelukje. Hij kan nu ook veel beter inschatten of hij wel of niet naar toilet moet. En vooral… hij kan het veel beter ophouden.

Veel dingen gaan veel makkelijker voor de jongens, sinds ze therapie hebben gehad. Ze automatiseren dingen, die ze anders met veel geduld en herhalingen moesten aanleren. We zijn heel dankbaar voor alles wat ze bij juf van Persie geleerd hebben.

Een dankbare vader en moeder

Juni 2016

Na een zorgvolle zwangerschap met veel misselijkheid en ziekenhuis opname, werd onze dochter bij 38 weken gehaald omdat de groei bij 30 weken al zorgen gaf. Bij de geboorte woog ons meisje 4 pond , ze mocht echter gelijk mee naar huis omdat ze zo pittig was. Ze huilde echter zoveel dat we via het ziekenhuis een babytherapeut aan huis kregen die haar inbakerde. Dit moesten we op advies van haar 5 maanden blijven doen. De problemen waren toen helaas niet voorbij, onze dochter was erg huilerig en erg onrustig. We waren er eigenlijk continue mee bezig, en de onrust verminderde niet. Toen ze 2,5 was, ging ze twee dagdelen per week naar de peuterspeelzaal, dit gaf ons verlichting, maar de leiding vond haar gedrag opvallend en adviseerde ons stichting MEE. Zij hebben ons goede tips en handvaten gegeven, maar die waren van korte duur omdat onze dochter ontzettend druk bleef en onberekenbaar. Via MEE zijn we bij Yulius terechtgekomen, waar ze vrijwel direct de diagnose ADHD i.c.m. zwakbegaafd kreeg. We kregen direct ritalin voorgeschreven. Dit was een uitkomst, al was het symptoom bestrijding, want zodra het uitgewerkt was werd ze letterlijk een gevaar voor zichzelf. Ze zag echt nergens gevaar in en deed de gekste dingen.

Toen ze 4 jaar werd mocht ze naar school. Na twee moeilijke jaren in groep 1 bleken haar resultaten dusdanig slecht dat ze naar het SBO mocht.

Dit was vanaf dag 1 een succes, het was veel minder druk en ze kreeg de begeleiding die bij haar paste. Via school hoorde we over mevr. van Persie en wat zij deed. Na aanmelding konden we gelukkig erg snel terecht. Na een eerste onderzoek zag ze al snel welke reflexen er niet goed ontwikkeld waren, waardoor haar prikkelverweking niet goed was. Ook kwamen we erachter dat ze kiss-syndroom had waardoor haar nek en heupen scheef stonden. Met de juiste oefeningen die we dagelijks deden zagen we dat er iets veranderde in haar bewustzijn. Voorheen konden we haar nauwelijks normaal douchen, aankleden en aanraken. Onze doelstelling was dat onze dochter minder prikkelgevoelig zou worden, we hebben echter veel meer positieve veranderingen gezien , ze genoot meer van de kleine dingen en keek meer ontspannen uit haar ogen. We konden haar meer op een normale manier benaderen, daar voorheen alles langs haar heen scheen te gaan. Na een jaar oefeningen doen zijn we zelfs zover dat ze nu geen medicijnen meer heeft. Stiekem was dit onze wens, we hadden echter gedacht dat dat wel nooit zou kunnen. Ook op school ging ze goed ontwikkelen en zagen ze veranderingen in haar gedrag. Net een gesprek op school gehad, ze ontwikkeld opeens heel hard, vooral in het lezen schijnt het kwartje te zijn gevallen. Zo fijn!  Al blijven teveel prikkels en veranderingen lastig voor haar, ze is veel liever en rustiger geworden.      Wat fijn dat we met de juiste hulp zoveel mochten bereiken, ook persoonlijk heeft mevr. Van Persie altijd voor ons klaargestaan, ondanks de drukte van haar werk, we hebben dit bijzonder gewaardeerd!

Bedankt hiervoor!!

Juni 2016

Onze dochter is 10 jaar als we besluiten om met haar de MRT oefeningen te gaan doen. Ze is snel geprikkeld en kan heftig reageren op onverwachte situaties. Na de screening blijkt dat ze de oefeningen hard nodig heeft. Ze is zo stijf als een plank en haar linker en rechter lichaamshelft zijn niet op elkaar afgestemd, als ook haar onder en bovenlichaam. En nog andere reflexen zijn niet ontwikkeld. Als we verschillende weken bezig zijn merkt ze zelf al op hè in mijn hoofd gaat het anders werken. We zijn inmiddels 2 jaar verder. Na een periode die soms wel intensief was, met oefenen en stimuleren hebben we een bijzonder resultaat gekregen! Alles beweegt veel soepeler, ze heeft een veel rechtere houding, kan op verschillende situaties beter inspelen. Daarbij heb ik als moeder ook advies gekregen van mw. van Persie om op een goede manier op verschillende situaties in te spelen, wat ik als heel positief ervaren heb. Achterliggende 2 jaar hebben we goed gemerkt wat de oefeningen met haar gedaan hebben, het ging soms met ups en downs en dan word er ook een stukje optimisme en doorzettingsvermogen zowel van het kind als de ouder(s) gevraagd, maar dat wordt uiteindelijk wel beloond. We zijn erg dankbaar dat het zo heeft geholpen.

Van een moeder

Juni 2016

Wij zijn 2 jaar met plezier elke week naar de therapie van mw. van Persie gegaan.

Onze dochter heeft veel moeite met rekenen, wordt daardoor vaak overvraagd en overprikkeld, ook had ze last van dwangmatige handelingen.

Van een vriendin hoorde ik over de MRT praktijk van mw. van Persie.

De eerste keer dat we daar kwamen voelde onze dochter en wij ons begrepen.

We zijn en blijven (met z’n ups en downs ) enthousiast en blijven oefenen en kijken naar wat er verandert.

Het rekenen blijft moeilijk, maar onze dochter heeft wel meer rust in hoe ze er mee om gaat, ook zijn de dwanghandelingen veel minder geworden.

Wij prijzen deze therapie van harte aan, omdat je zoveel kunt bereiken, het samenwerken van de beide hersenhelften is in alles zo belangrijk, gewoon broodnodig om verder te kunnen in je ontwikkeling!!