Juli 2016

Onze zoon was een makkelijke baby. Het enige opvallende was dat hij zijn fles zeer snel opdronk en veel spuugde. Rond 18 maanden werd hij steeds drukker en kregen we steeds meer het gevoel dat er “iets” niet klopte. De psychologe adviseerde om verder onderzoek te laten doen en zodoende zijn we bij yulius terecht gekomen. Daar kregen we snel de diagnose autisme en ADHD. Na start van ritalin werd onze zoon wat rustiger. Na een poosje zijn we gestart met SI therapie en daarna de borstel-gewrichtsdruk-therapie. We zagen geen enkel effect of verbetering in zijn gedrag. We kregen steeds meer het gevoel dat we tot de kern moesten gaan. Maar hoe…. Op school werd duidelijker dat het schrijven erg lastig was voor hem. Het gekrabbel kon niemand ontcijferen. Ook de zindelijkheid werd een steeds groter probleem daar hij steeds ouder werd. Overdag waren er zoveel ” ongelukjes”  en niets hielp. Vanuit school kreeg we het advies om naar mevr. van Persie te gaan. Na enige uitstel de stoute schoenen aangetrokken en aangemeld voor mrt. Bij de screening werd zoveel duidelijk en we mochten vrijwel direct starten. Al snel bleek hij het Kiss-syndroom te hebben en is paar keer bij therapeut geweest. Het was heftig soms. Hij kreeg angsten, maar vrij snel daarna was het weg. Ook was er strijd om de oefeningen elke dag te doen. Maar na verloop van tijd zagen we verandering. Hij kon steeds beter dingen zelf benoemen en zelfs oplossingen bedenken. De grootste en mooiste verandering is wel dat het broekplassen over is. En ook meteen ’s nachts. Dit was geweldig voor zijn zelfvertrouwen. En een motivatie voor hemzelf om de oefeningen te doen. Ook het schrijven ging beter na bepaalde oefeningen. We kunnen lezen wat hij schrijft… We zijn blij dat we dit traject hebben gevolgd. Door de positieve ervaringen zijn we nu ook gestart met onze andere zoon. Bij hem spelen er andere ” problemen” . Hierdoor staan we versteld van de kennis, de drive, het enthousiasme, de eerlijkheid, het begrip, het geduld en de liefde die Cathrien heeft voor het kind en een luisterend oor voor ons als ouders. Ze is ons tot steun. En onze zoon… Als onze zoon voelde en kon benoemen als hij ergens tegenaan liep wat niet goed ging zei hij zelf:” ik zal het vragen aan juf van Persie, want zij weet altijd wel een oplossing”. Hij zal haar missen en de leuke spelletjes.

Een moeder.

Juli 2016

Onze dochter was een rustige en makkelijke baby. Ze ging pas laat lopen rond de 17 maanden.  Naarmate ze ouder werd kreeg ze last van reisziekte.  En rond haar 4e jaar zijn we voor het eerst naar de fysio geweest.  De juf gaf aan dat ze regelmatig met haar hoofd scheef zat te luisteren. Hij stelde het KISS syndroom vast.  Ze is hier verschillende keren voor behandeld. Op kleuterschool had ze moeite met het onthouden van kleuren. En vanaf groep 3 werd rekenen een serieus probleem. Ze kon de getallen moeilijk onthouden en husselde alles door elkaar.  Na een gesprekje met Cathrien werd duidelijk dat zij haar zou kunnen helpen omdat er andere problemen aan ten grondslag liggen.

We zijn gestart met MRT en hebben daar geen spijt van gehad. Onze dochter  vond het altijd leuk om er naar toe te gaan alhoewel ze de puzzels heel moeilijk vond! Na een paar maanden zijn we bij een fysio geweest die werkt volgens de Meyer methode. Dit gaf als resultaat dat ze maar 1x keer geweest is en het daarna niet meer nodig was.  Helaas zagen we dat de resultaten van zowel spelling als rekenen toch achteruit gingen.  Na het afnemen van een audiogram bleek dat ze moeite had om de informatie op de juiste manier te verwerken. We zijn gestart met geluidstherapie en met het gewenste resultaat! De resultaten van spelling gingen weer omhoog en van rekenen bleven ze gelijk.

Ook zien we dat ze niet meer zo onzeker is al blijft het een gevoelig meisje.

We zijn blij en dankbaar voor de begeleiding en beantwoording van onze  vragen door Cathrien.

Juli 2016

Vorig jaar hebben onze zonen de therapie, die ca. 2 jaar duurde, afgerond. Wij zagen langzaamaan wel wat verbetering komen gedurende de therapie. Het ging niet snel, omdat er naast de aanwezige primaire reflexen ook hechtings- en traumaproblematiek aanwezig is. Toch moeten we nu, een jaar na de therapie, concluderen dat de therapie zeer heilzaam was.

Onze oudste adoptiezoon is duidelijk begonnen zich aan ons te hechten. Hij begint ons als ouders te vertrouwen en hij weet beter hoe hij situaties moet aanpakken. Hij raakt minder snel in paniek. Onze jongste adoptiezoon is het meest zichtbaar veranderd. Zijn leerkrachten die hij in het eerste jaar van de therapie had en die hij het jaar na de therapie weer had, herkenden hem nauwelijks. Hij was rustiger geworden, kon zich veel beter concentreren, de omgang met andere klasgenoten ging beter, hij was niet meer zo allesoverheersend aanwezig. Kortom, er was voor hem een werkbare situatie ontstaan. Ook thuis merkten we de verandering op. Hij kan zich beter aan de afspraken houden. Bovendien is hij sinds de therapie nooit meer nat geweest. Anders had hij overdag heel vaak een ongelukje. Hij kan nu ook veel beter inschatten of hij wel of niet naar toilet moet. En vooral… hij kan het veel beter ophouden.

Veel dingen gaan veel makkelijker voor de jongens, sinds ze therapie hebben gehad. Ze automatiseren dingen, die ze anders met veel geduld en herhalingen moesten aanleren. We zijn heel dankbaar voor alles wat ze bij juf van Persie geleerd hebben.

Een dankbare vader en moeder