December 2017

Onze zoon heeft zich door onder andere een neurologische erfelijke ziekte vanaf zijn geboorte trager ontwikkeld dan volgens de boekjes zou moeten. Zo ging hij pas omrollen met 7 maanden, lopen met 19 maanden. Ook zijn spraakontwikkeling ging erg traag, wat niet betekende dat hij geen geluid maakte, dat doet hij tot op de dag van vandaag graag en veel! Destijds met gebrabbel (met 2,5 jaar pas een beetje praten) en nu na ongeveer 2 jaar logopedie (van zijn 3e tot 5e jaar) met hele volzinnen. Hij is dan ook inmiddels al 7. Sommige mensen kunnen hem nog steeds niet goed verstaan, zo zegt hij nog een s voor een t als hem dat beter uitkomt…

Ook met eten waren er problemen, vanaf de dag dat hij met vast voedsel mocht beginnen heeft hij geweigerd. Ook een fles of welke andere manier van drinken ook heeft hij geweigerd. Zodoende heeft hij tot 1,5 jaar alleen borstvoeding gehad. Daarna is hij langzaam op vast voedsel overgegaan. Vanwege zijn slechte mondmotoriek ging dat ook erg moeilijk.

Op een gegeven moment ging hij naar de peuterspeelzaal in onze vorige woonplaats en daar wuifde men het een beetje weg, terwijl ik zelf al voelde dat het niet klopte, hij is ons vierde kind en hoewel niet ieder kin hetzelfde is merkten we toch iets ánders ’.Later zijn we naar Papendrecht verhuisd en de peuterspeelzaal aldaar zag wel dat hij een vertraagde ontwikkeling had. Al gauw ging hij toen ook naar school en daar is eigenlijk het balletje verder gaan rollen. In groep 1 kon hij nog redelijk goed meekomen maar vanaf groep 2 kwam het serieuzere werk en hij kon niet goed stilzitten, kreeg werkjes niet af, tijdens gym was ook duidelijk dat hij dingen niet durfde maar ook echt niet  kon. Het was voor hem heel eng om bijvoorbeeld over een bank te lopen.  Rennen deed hij al helemaal niet. Het fijn motorische ging hem goed af, kleuren knippen, plakken en later schrijven vind hij erg leuk en kan hij goed. (Momenteel zet hij in no-time technisch lego in elkaar).

Om zijn ‘’niet kunnen’’ te verbloemen ging hij clownesk gedrag vertonen op school. Dat ligt beter in zijn straatje, de kinderen vonden hem grappig. Maar van volwassenen kreeg ik het commentaar dat ik een raar zoontje had (letterlijk!).

In combinatie met zijn gedrag heeft zijn juf ons gewezen op MRT van Cathrien.

In het begin kwam het op ons wel wat ingewikkeld over, de klapspelletjes, de oefeningen, het vergt wel heel wat van je om het echt elke avond te doen. Soms schoot het er ook bij in. Maar hijzelf vond het vanaf dag 1 leuk. Hij kan grote moeite hebben met te doen wat anderen hem zeggen en in het begin was dat best weleens lastig in de les, maar Cathrien weet dan toch het zo te buigen dat hij intussen doet wat hij moet doen terwijl hij denkt dat hij de leiding heeft…Voor hem is dat heel belangrijk, het gene wat hij wel kan wil hij ontzettend graag zelf bepalen, dat maak hem trots op zichzelf. Want natuurlijk zag hij dat andere kinderen wel kunnen wat hij nog niet kon, fietsen, zwemdiploma’s halen…

Onze zoon vond de puzzeltjes het leukste om te doen (omdat hij daar goed in is!) en als hij goed meewerkte kreeg hij daar wat meer tijd voor. Wij vonden het heel fijn dat Cathrien echt keek naar hoe het kind is en wat het leuk vind, wat past erbij! En dat het ook niet raar was hoe hij was. Terwijl anderen dat gevoel je wel vaak gaven of het zelfs zeiden. Heb ook meerdere keren te horen gekregen van anderen dat we hem verwenden omdat hij de jongste was, we hadden hem zelf verpest…

Na de puzzels was dan het fysieke gedeelte aan de beurt en eerst kon hij geen bal raak slaan maar wat een verschil met nu.

Door het vele oefenen, nu toch al tweeënhalf jaar is hij veel sterker geworden en nog belangrijker, bewuster van zijn lichaam en niet meer bang voor zijn eigen lichaam, want dat leek hij te zijn. Hij kan en durft nu te fietsen. Zwemmen vind hij fantastisch  (vanwege concentratie zit hij wel op privéles) en is er nooit bang voor geweest.

Ook op school boekt hij echt resultaten, hij ging maar net net over naar groep 3 en de verwachting was dat hij daarna zou blijven zitten en anders toch wel in groep 4…Daar zit hij nu in en hij doet echt niet onder voor de rest van de klas, 8en 9ens en 10en voor de meeste  vakken.

 

Wat dat betreft is dat voor ons de grootste winst, niet perse de verbetering van zijn motoriek, want door een neurologische ziekte van hem zal dat altijd wat zwakker blijven. Maar dat hij zijn lichaam onder controle heeft. En dat zijn zelfvertrouwen nog meer is toegenomen dan het al was.

Een buitenkind zal het nooit worden, hij is graag bezig met lego en knutselen maar dat is ook goed!

Hij blijft een nadrukkelijk aanwezig en praatgraag mannetje, maar is daarnaast ook een open boek, zo ontzettend grappig, lief, sociaal en aanhankelijk dat de meeste mensen meteen van hem houden als ze hem ontmoeten! En daarom ben ik blij dat we er op tijd bij waren om hem te helpen. Wanneer een kind te lang blijft aanmodderen kan het hele karakter veranderen in onzekerheid en angst.

November 2017

Heeft u dat nou ook?

De hele wereld heeft een mening over onze zoon, over zijn gedrag, over zijn  capaciteiten, over onze opvoeding , over ons…… Het is ongelooflijk hoeveel mensen, die vanuit hun professie, zich een mening aanmeten over ons en ons kind. Telkens zijn wij bezig om onze zoon maximaal te faciliteren. Ondanks zijn bagage (syndroom van Asperger, dyslexie en een P/V kloof van 43 punten) halen wij alles uit de kast om het onmogelijke mogelijk te maken zodat hij zich maximaal kan ontwikkelen. Immers elke ouder wil het beste voor zijn/ haar kind. U zult daar niet anders in zijn! En natuurlijk zijn wij het ook soms meer dan beu. Moeten we weer een briefje schrijven naar een leerkracht dat onze zoon wel verstandelijk fungeert op begaafd tot hoog begaafd niveau maar dat hij toch meer tijd nodig heeft om zich aan- en uit te kleden, hij toch echt dyslexie heeft ondanks zijn intelligentie en dat even een leeuwenkop kleien voor hem echt een brug te ver is. Maar we blijven toch aan de gang want wij gunnen ons kind het allerbeste.

En wat is het dan fijn als Cathrien op je pad komt. Cathrien luistert, toont begrip en staat volledig blanco tegenover jou en je kind. Cathrien geef je het gevoel dat je niet zeurt, dat het niet raar is dat je tegen alle professionele adviezen in een heel andere kijk hebt op het kunnen van je eigen kind. Zo is ons kind door zeven artsen in een universitair medisch centrum onderzocht en niemand van deze artsen heeft gezien dat zijn nek volledig vast zat. Cathrien zag dit gelijk bij de intake. Onze zoon heeft echt heel veel therapie gehad voordat wij bij Cathrien aanklopten. Zelfs MRT bij een ander juf in de regio. Maar wat Cathrien over onze zoon kon vertellen bij de intake was verbazingwekkend. Wij zijn dan ook blij dat wij zo eigenwijs zijn geweest om naar Cathrien te gaan!

MRT betekent oefenen en nog eens oefenen. Bij de eerste MRT training bij een andere juf waren wij als ouders niet standvastig met betrekking tot het oefenen. Bij de intake bij Cathrien bleek dan ook dat lang niet alle (baby)reflexen waren weggetraind. Wij hebben daarom besloten ons te focussen op de MRT therapie van Cathrien en onze zoon niet nog meer therapieën te laten volgen. Onze zoon is altijd met veel zin naar de lessen gegaan. Het elke dag oefenen vereist van het kind en jezelf discipline en doorzettingsvermogen. Verwacht niet na een paar lessen al wonderen. Omdat je elke week bij de therapie aanwezig bent, krijg je van Cathrien mondelinge begeleiding en weet je zeker dat je de oefeningen samen met je kind op een juiste manier doet. Cathrien kan goed uitleggen waarom bepaalde oefeningen gedaan moeten worden en bovendien stemt zij de oefeningen af op het kind. Dit geeft vertrouwen dat je niet zomaar bezig bent. Ook hebben wij het contact met de andere ouders als prettig ervaren. Immers zij zitten in het zelfde schuitje en het helpt te ervaren dat je niet de enige bent.

Onze zoon is nu 12 jaar en na 2 jaar MRT training kunnen wij zeggen dat onze zoon fysiek sterk vooruit is gegaan. Zo heeft hij nu zes zwemdiploma’s terwijl hij al anderhalf jaar privé zwemles had voor zijn A-diploma toen wij aan MRT bij Cathrien begonnen. Ook puzzelt hij nu en bouwt hij met technisch Lego terwijl hij daarvoor nog niet eens een puzzel van 4 stukjes in elkaar kon leggen en geen Legoblokje aanraakte. Ook tekent hij nu met oog voor detail en kan hij meekomen met de gymles. Daarnaast heeft onze zoon de overstap kunnen en durven maken van speciaal basisonderwijs naar regulier basisonderwijs. En kunnen wij nu met de nodige trots zeggen dat onze zoon in de bruglas zit van een HAVO/VWO klas en dat zijn eerste rapport prachtig is. We zijn er nog niet met onze zoon nu hij begint te puberen. Het fijne is dat we maar even hoeven te mailen naar Cathrien en dat wij dan de nodige tips en trucs krijgen om onze zoon verder te begeleiden. Kortom Cathrien is een vrouw met kennis en kunde en een groot, gouden hart!

September 2017

Onze zoon zat in groep twee toen we gestart zijn met MRT.

We begonnen toen vanwege onhandelbaarheid thuis, slechte fijne motoriek, en opvallend gedrag in de klas.

Het is een lang traject, We vonden het soms zwaar omdat het dagelijks doen van oefeningen in een jong gezin niet altijd uitkomt, onze zoon (hij is de oudste) erg veel aandacht vraagt, en zijn gedrag lange tijd te wensen overliet. Graag zie je gelijk resultaat, maar dat was helaas niet zo. Sterker nog, sommige gedragingen werden tijdens de behandeling heftiger! Denk aan papier eten… gelukkig kan Cathrien steeds uitleggen waarom deze dingen gebeurden, dat dit door reflexen wordt opgewekt, het in feite de laatste “stuiptrekkingen” van een reflex zijn, voordat hij helemaal verdwijnt.

Hoe erg ik er soms ook aan twijfelde, het is goed gekomen met onze zoon. Hij zit nu in groep 5, de reflexen zijn verdwenen, we hebben afscheid genomen van MRT en Cathrien.

Afgelopen zomervakantie hebben we een museumkaart gekocht. We kunnen musea bezoeken met onze kinderen! Zonder ons te schamen voor zijn gedrag, maar eerder vol bewondering over zijn interesse en concentratie. Ik kan hem meenemen boodschappen doen, zonder commentaar te krijgen van omstanders dat ik hem eens moet gaan opvoeden (ja, dit gebeurde) .

Ik bewonder Cathien om haar kennis, maar vooral om het feit dat ze steeds doorhad hoe ik als moeder mij voelde. Wanneer ik het niet meer trok, stak ze me een hart onder de riem. Wanneer ik twijfelde of het ooit nog goed zou komen, gaf ze me toch weer hoop.

Ik ben trots op onze zoon, die het zo moeilijk heeft gehad, nog steeds soms moeilijk heeft, maar zijn plekje op school heeft veroverd. Hij ligt weer goed in de klas, wordt weer gevraagd om mee te spelen, hij geniet, verslindt boek na boek.

Zijn handschrift is leesbaar geworden, stilzitten kan hij (soms), de maaltijden zijn geen drama meer, kortom, gewoon een groep 5-er!

September 2017

Onze zoon heeft ruim anderhalf jaar MRT training gevolgd. Hij was als baby al erg prikkelgevoelig, huilde veel maar liet zich moeilijk troosten. Emoties waren erg moeilijk voor hem en eigenlijk uitte hij alles in boosheid. Ook vond hij het erg moeilijk om bijvoorbeeld pijn aan te geven en je moest maar raden wat er aan de hand was als hij weer eens boos was.

De boze buien namen naarmate hij ouder werd steeds meer toe. Hij werd regelmatig zo boos, dat er dingen stuk gingen of er weer eens een deur ingetrapt werd. Als je dit op 10 jarige leeftijd al doet, wat ga je dan doen in de puberteit, dachten we. We maakten ons behoorlijk zorgen om hem.

Op school liep hij vast en is hij overgegaan naar het SBO. Dit gaf wel wat rust, maar we waren er nog lang niet. Toen kregen we via een thuisbegeleidster, die eigenlijk ook niet verder met hem kwam, het advies om MRT training te gaan doen. We stonden er eerst wat sceptisch tegenover, we hadden al zoveel geprobeerd en niks hielp eigenlijk echt. Maar we zijn toch gestart en langzaam maar zeker zagen we dingen veranderen. Hij kon ineens aangeven, dat hij bijvoorbeeld hoofdpijn had. Ook kwamen er soms vragen van: Ik wil zo graag met andere kinderen spelen, maar ik weet niet hoe ik dat moet doen. Daar waren we erg blij mee!

De training ging voor ons met ups en downs en we vonden het een intensief traject. Soms ging het even goed, dan hadden we weer een periode dat we dachten: Waar hebben we het allemaal voor gedaan?

Na anderhalf jaar zijn we gestopt omdat onze zoon zelf niet meer zo gemotiveerd was om oefeningen te doen. Maar we zijn blij met het resultaat:

  • De boze buien zijn heel sterk verminderd en veel minder heftig dan voorheen. Onze zoon zit nu alweer 4 weken op school, voorheen kwam hij regelmatig thuis en was dan in korte tijd weer boos. We hebben nu al weken geen echt boze buien gezien! Ook zelf zegt hij: “Ik ben veel minder boos he?”
  • Ook zijn leren was lastig. Hij is best heel slim, maar overziet het vaak niet en begint er dan ook niet aan. Drama’s waren het , elke avond weer! Nu gaat hij elke avond na het eten zijn huiswerk doen, gisteravond pakte hij het uit zichzelf al! En glunderen als je hem dan een compliment geeft dat het zo goed gaat!
  • Ook kan hij steeds meer zijn gevoelens uiten, al zal dat altijd moeilijk voor hem blijven. Hij kan nu aangeven dat hij pijn heeft en waar, dat kon hij eerder nooit!
  • Als kind hield hij ook nooit van knuffelen, maar nu komt hij ’s ochtends een poosje bij ons in bed liggen en zoekt dan op die manier contact.
  • Onze zoon is ook een moeilijke eter. Hij eet eigenlijk alleen brood, en dan ook met zoet beleg. Een tijdje geleden wilde hij ineens een boterham met kaas, maar dan smelten in de magnetron. Nu doet hij dit regelmatig. Ook wilde hij pas ineens cervelaatworst op zijn brood. Ook hier zijn we erg blij mee en we hopen, dat ook het warme eten nog een keer gaat lukken.
  • Ook het schakelen was lastig voor hem. Elke schakeling van het een naar het ander kostte hem heel veel moeite. Voordat je hem aan tafel had om te eten….je moest het wel 4x zeggen, weer naar hem toe, dan werd hij weer boos en kwam hij daardoor vaak alsnog niet aan tafel. Nu zeggen we het als hij bijv. aan het knutselen is, en dan zegt hij: Ik ben bijna klaar, nog even dit afmaken. Voorheen ging hij dan weer verder met iets anders, nu komt hij echt naar binnen! Heel erg fijn.

Al met al zijn we Cathrien heel erg dankbaar voor alles wat ze voor onze zoon heeft gedaan! En het geduld wat ze met hem heeft gehad, als hij met de training weer eens niet meedeed omdat het even teveel was….we hebben er heel veel bewondering voor! Je bleef altijd geduldig en liefdevol met hem omgaan, zag altijd de positieve dingen in hem. Dit hebben we zeer gewaardeerd! Wat ons betreft is een MRT training zeer zeker aan te raden!

September 2017

Twee jaar geleden zijn wij met onze dochter terecht gekomen bij mevrouw van Persie. Onze dochter was toen 8 jaar oud en had nog steeds last van bedplassen. Van alles geprobeerd: van laten plassen als wij naar bed gingen tot plaswekker (daar sliep ze overigens zelf doorheen). We moesten nog steeds een luier om doen en die was ook nog eens tegen de morgen boordevol. Ook merkten wij dat zij het op school pittig had. Rekenen had ze weinig inzicht in en vond ze heel lastig. Ook had ze moeite met lezen. Verder was zij wel een hele vrolijke en rustige meid en had zij zelf geen last van haar mindere resultaten. Ze zag gelukkig zelf wat wel goed ging!

Via familie hoorden wij van mevrouw van Persie en zijn wij open het traject ingegaan. Het was een lang traject, maar na 2 jaar kunnen wij zeggen dat we de ‘gym’ afgerond hebben en kijken wij er op een positieve manier op terug!

We laten onze dochter ’s avonds nog 1x plassen. Zij redt het dan zelf tot de morgen of wordt zelf ’s nachts ineens nog een keer wakker en gaat dan plassen. Ze durft ook bij andere te logeren en vindt het niet raar als ze haar dan nog een keertje laten plassen. Ook zien wij dat door de therapie haar hersenhelften geactiveerd zijn en zij nu sneller dingen oppikt. We hebben een dochter gekregen die verlegen binnenkwam, maar nu zelfverzekerd en vol vertrouwen afscheid neemt!

Bedankt Cathrien! Wij wensen je nog heel veel wijsheid en gezondheid toe om dit mooie werk te doen.

Juli 2017

De mooiste ontwikkeling die ik zelf bij hem bemerk is het sociale aspect. Hij gaat meer echt samen spelen. Van een jochie dat alleen maar voelend bezig is, is hij gaan construeren, rollenspellen gaan spelen en nu ook echt samen spelen, een vriendengroepje opbouwen.

Ik hoor terug van ouders dat kinderen graag met hem spelen omdat je met hem ECHT kan spelen! Een ouder die vraagt of ze er rekening mee willen houden dat hun kind weer bij hem in de klas komt, twee jongens uit zijn klas die hem hun beste vriend noemen. Jongens in de buurt die hem een tijdje wat links lieten liggen en nu weer dagelijks op de stoep staan. Ik sprak van de week nog een ouder dat haar zoon voorheen bang van hem was en dat ze nu laatst leuk samen gespeeld hadden. Hij wordt nog geregeld uitgedaagd, maar laat zich lang niet altijd meer uit zijn tent lokken. Als dat toch gebeurt reageert hij wel heel boos en ramt er heftig op los. Op school wordt wel gezien dat hij nooit begint, en ondanks de heftige reactie die daar niet altijd goedgekeurd wordt, wordt zijn boosheid wel begrepen.

Hij regelt zelf afspraakjes met vriendjes, en als hij nu met een vriendje wil spelen belt hij op of gaat eventjes langs met de vraag of ze kunnen spelen. Voorheen bleef hij in een tuin staan wachten, net zolang tot er iemand hem ontdekte, werd hij niet ontdekt, dan kwam hij terug met het verhaal dat het vriendje niet kon.

Ook tegen ons verteld hij hele verhalen, over wat hij beleefd. Ook reageert hij spontaan op bezoek, hij gaat echt gezellig een praatje maken met het volwassen bezoek. Daar wij hij eerder het contact meed is het nu leuk om de deur open te doen en gasten te ontvangen. Als hij een bekende ziet roept hij spontaan dag….(naam). Voorheen keek hij wel maar reageerde er verder niet op door gedag te zeggen of te zwaaien. Ook ging laatst een vriendje uit de buurt op schoolreis, hij zag hem ’s ochtends nog net naar school lopen, hij roept dan. He …(naam), gezellige dag he vandaag!

Als dingen niet gaan zoals je het zou wensen, vind hij het nog steeds lastig dat zelf op te lossen. Hij is dan geneigd om naar mij te komen en te vertellen wat er gebeurd. Soms lijkt dit op klikken. Ik zeg hem dat hoe hij op zo’n situatie moet reageren, dan gaat hij dit ook meestal direct toepassen. Voorbeeld is dat een groep jongens onze schuur inliep en van alles pakte, gereedschap, spullen van z’n zusjes, binnen no time was het springtouw van zijn zusjes gesloopt. Hij snapt nu dat dit niet de bedoeling is, maar hoe hij dit moet stoppen is lastig voor hem. Dit komt hij dan vragen. Ik zeg dan, iedereen heeft een eigen schuur met eigen speelgoed, als ze iets van jou/ons willen hebben moeten ze dat vragen of ze er mee mogen spelen. En als ze iets slopen zorgen ze maar dat het weer heel terug komt. Die boodschap brengt hij dan weer bijna letterlijk over naar de jongens.

Als hij iets echt niet wil, geeft hij dit normaal aan door te zeggen daar heb ik niet zo’n zin in, zullen we dat gaan doen? Of hij besluit in overleg om samen om de beurt elkaars zin te doen. Dit werkt prima. Voorheen had hij of meegesukkelt omdat hij niet alleen wilde zijn, of hij was alleen iets gaan doen.

Met z’n schoolvakken is hij in principe gewoon de tijd ontwikkeld wat hij ook ouder is geworden. Behalve met rijtjes woordjes lezen, hij is in een half jaar dertien maanden ontwikkeld op dat terrein.

 

Deze recensie is een vervolg op de recensie van oktober 2016

Augustus 2017

Na ruim 75 lessen therapie ga ik nu een recensie proberen te schrijven over de achterliggende periode.

Onze zoon heeft de gewone therapie gevolgd. In de weken die achter ons liggen hebben we elkaar goed leren kennen.

We hebben werkelijk respect en bewondering voor mw. van Persie. Hoe zij met ons kind omging, het geduld, de duidelijkheid, het altijd klaarstaan op wat voor manieren ook, de inzet en de ijver, de manier waarop de lessen verzorgd waren de afwisseling ook in de lessen (het was altijd weer een feestje)  heeft ons heel goed gedaan en was werkelijk hartverwarmend en steunend. Ons kind is nooit met tegenzin naar de lessen gegaan heeft  er veel plezier in gehad.

We kunnen zeggen dat hij geestelijk en lichamelijk zeer gegroeid is in zijn denken, en doen.

Mei 2017

Onze zoon was als peuter en kleuter een gezellige, ondeugende jongen die goed zichzelf kon vermaken maar ook makkelijk contact maakte met andere kinderen. Hij leerde makkelijk en tot groep 3 leek er niets aan de hand. In groep 3 merkte we dat zijn concentratie een probleem was en lezen ging wat moeilijker. Langzaam begonnen in deze groep de problemen. Huilen omdat hij buikpijn had en hoofdpijn. Naar de dokter geweest, fysiotherapie gehad omdat zijn nek vast zat, last van zijn darmen. Maar hij blijf de gezellige, ondeugende jongen.

In groep 4 namen de problemen toe met concentratie, maar ook zijn gedrag in de klas werd belastend voor de juf en de groep. Hij kreeg meer straf en werd de vervelende jongen. Achteraf gezien zijn het signalen geweest om aandacht te krijgen dat het leren hem niet lukte. Maar wat belemmerde zijn leren?

Uiteindelijk ging het in groep 5 mis. Na uitgebreid onderzoek kwam naar voren dat hij AD(H)D had en later het jaar werd ook dyslexie vastgesteld. Hij heeft een tijdje persoonlijke begeleiding gehad omdat hij moeite had gekregen met de omgang met kinderen, vooral tijdens de pauzes. Het was vooral op school waar alles leek mis te lopen met hem. Als ouders merkte we wel dat hij niet lekker in zijn vel zat en school was de boze wereld waar niemand aardig tegen hem deed en hij toch altijd de schuld kreeg van alles. Dat doet zeer om te horen, je wilt je kind vrolijk naar school zien gaan en dat hij het naar zijn zin heeft.

We hebben veel gesprekken gehad op school, je praat met je kind, je overlegt met de kinderarts maar eigenlijk hielp het ons niet. We hadden het idee dat niemand ons kind begreep en ook wij wisten niet meer wat we moesten doen. Gelukkig was er een vriendin die zelf ook een zoon heeft die MRT heeft gevolgd en die ons heeft geadviseerd eens met mevrouw Van Persie te praten. Misschien dat zij ideeën had over hoe we hem konden helpen.

Na een intake-gesprek, waarin zij aangaf onze zoon te kunnen helpen, zijn we gestart met MRT. Het voelde als een warm bad om te zien hoe mevrouw Van Persie met de kinderen omgaat, hoe ze hen stimuleert en complimenten geeft waardoor je ze ziet groeien! Dat geeft een kind moed en dat zorgde er voor dat onze zoon 2 jaar lang met plezier er naar toe ging. Mevrouw Van Persie liet zien dat het niet die lastige jongen is waar school telkens op wees, maar dat hij een probleem had, dat hij dingen niet kon, dat het geen onwil is. En door allerlei oefeningen en spellen is hij ontwikkeld tot een jongen die weer mee kan komen in de klas, die weer zin in school heeft, die beter zijn gevoel kan omschrijven.

Een luisterend oor, begrip, medeleven, liefde en aandacht voor je kind, dat heeft ons enorm geholpen om door de moeilijke periode heen te komen. De therapie heeft hem zeker geholpen en we raden het iedereen van harte aan! Bedankt mevrouw Van Persie voor alles!

Mei 2017

De afgelopen 60 weken heb ik mijn zoon zien groeien op diverse gebieden. Op motorische gebied maar ook op leesgebied en sociaal emotioneel. De kennis van mevrouw van Persie is enorm. Kennis die niet standaard meer aanwezig is binnen het onderwijs.

Binnen kleine groepen wordt er gewerkt met de motoriek maar ook het brein komt altijd aan de beurt. Onderling wordt er met respect en plezier geoefend. Natuurlijk vergt het ook inspanning thuis maar consequente inoefening laat duidelijke resultaten zien. Resultaten die door mevrouw van Persie gemonitord worden en de individuele aandacht staat hoog in het vaandel.
Ik raad deze praktijk zeker aan.

Irma